Dlaczego wielu artystów docenia się dopiero po śmierci?

Dlaczego wielu twórców docenia się dopiero po śmierci?

Jest taka popularna opinia, że najlepszy artysta to martwy artysta.Trochę brutalne, ale wystarczy spojrzeć w historię: ilu malarzy za życia żyło w biedzie, a po śmierci ich obrazy osiągały astronomiczne ceny?

Dlaczego tak się dzieje?

Być może artysta wyprzedzał swoje czasy

Van Gogh sprzedał za życia podobno tylko jeden obraz. Jego styl był zbyt odważny i „dziwny” dla publiczności końca XIX wieku. Dopiero później stał się symbolem ekspresji i koloru.

Czasem chodzi o… przypadek i szczęście

Henri Rousseau przez większość życia był urzędnikiem. Malował w wolnych chwilach. Dopiero pod koniec życia został zauważony przez Picassa i środowisko paryskiej awangardy. Gdyby nie ten zbieg okoliczności, być może nikt by dziś o nim nie słyszał.

A czasem — o historię samego człowieka

Frida Kahlo za życia miała wystawy, ale jej prawdziwa światowa sława przyszła dopiero dekady po śmierci, kiedy jej biografia stała się inspiracją i symbolem siły w sztuce.

Dlaczego tak jest?

• Społeczeństwo często potrzebuje czasu, by „oswoić” nowe spojrzenie na sztukę.

• Rynek sztuki rządzi się modą — po śmierci artysty jego twórczość staje się „ograniczonym zasobem”.

• Czasami artysta nie miał szczęścia, kontaktów ani dobrego promotora.

A ja?

Mam nadzieję, że nie będę musiała czekać na pośmiertną sławę. Chciałabym być artystką, której obrazy są potrzebne tu i teraz.

Bo tworzenie to moja codzienność, a nie rozdział w podręczniku historii sztuki.

Wierzę w to – i dostaję znaki od wszechświata (no bo jak bez nich?!).

Ufam, że jeśli podąża się za sercem i robi to, co płynie prosto z ciebie, to jest właściwa droga.

Zobaczymy, co wyjdzie z mojej historii...